در نوشتار پیشین بنا به درخواست یکی از بازدیدکنندگان درباره نشان فروهر نوشتم.اما بیشتر بحث فلسفی آن را نوشتم.ولی دیدم بهتر است درباره خود نشان فروهر بیشتر بنویسم.در این زمینه موبد اردشیر آذرگشسب بیانات ارزنده ای دارند که عینا برایتان در زیر می نویسم.

در کتاب های مزدیسنی(زرتشتی) فروهر به شکل مردی نورانی (شکل بالا) مجسم شده که دارای دو بال گشاده است و  از حلقه ای در حال گذر کردن  می باشد. پایین تنه این مرد و هم چنین بال های او به سه طبقه تقسیم شده  است. در بعضی از کتاب هایی که درباره مزدیسنا(دین زرتشت) نوشته شده برای هر یک از این علامات تفسیرهایی ذکر نموده اند که ما اینک چند تا از آن ها را بازگو می کنیم.

بال های گشاده فروهر علامت پرواز به طرف بالا و به سوی جلو است. تقسیمات سه گانه روی بال ها نشان سه اصل مهم مزدیسنا(دین زرتشت) یعنی اندیشه, گفتار و کردار نیک می باشد. دایره ای که در وسط قرار گرفته و مرد نورانی در حال گذر کردن از آن می باشد اشاره به دنیا و علایق دنیوی است که انسان باید در زندگی با آن روبه رو شود و دست و پنجه نرم کند و تقسیمات سه گانه در پایین تنه مرد نشان اندیشه بد , پندار بد و کردار بد است و انسان بایستی در زندگی از آن ها دوری کند و گرد آن ها نگردد.

از مجموع بیانات بالا چنین نتیجه می گیریم که انسان عاقل باید همواره همتش بلند باشد, با آن چه دارد قانع نشود و پیوسته در حال پیشرفت باشد زیرا رکود علامت عقب ماندگی و بیچارگی و نیستی است ولی این پیشرفت و سوق به جلو نباید از راه تقلب و نادرستی بوده یا با دروغ و خیانت و پستی همراه باشد بلکه انسان باید با پیروی از سه اصل اندیشه و گفتار و کردار نیک با راستی و درستی و پشتکار و جدیت سعی کند راه پیشرفت را پله به پله بپیماید تا هم در دنیا نیکنام و سرافراز شود و هم هنگامی که وقت رفتن فرا می رسد بتواند صفات  زشت مانند بداندیشی و نادرستی و گفتار و کردار بد و ناشایست را پشت سر گذاشته و از حلقه دنیا آزاد شده به وسیله پندار نیک , گفتار نیک و کردار نیک به پرواز خو د به بالا و جلو ادامه دهد.

این شکل که در عهد باستان بر روی سکه های باستانی, در دل سنگ ها, و بر سر در آتشکده ها نقش بسته بود و امروز نیز بسیاری از ادارات دولتی و ملی ما دیوارها و سردرب ساختمان های خود را با آن زینت می دهند در حقیقت آرم آریایی و نشان ملی ما زردشتی ها محسوب می شود و به ما یادآوری می کند که هر ایرانی زردشتی باید بکوشد که به زردشتی بودن خود افتخار نماید و در حفظ میهن عزیز و محبوب از جان و دل دریغ نکند و هیچ وقت درجا نزدند بلکه همیشه با اتکاء به اصل اندیشه نیک و گفتار نیک و کردار نیک و راستی و درستی و سعی و عمل همانند فروهر در پرواز به سوی بالا و پیشرفت به جلو باشد.

بعضی از خاورشناسان بیگانه از روی بی اطلاعی از اصول مزدیسنا این پیکره را که بر دل کوه ها کنده شده شکل اهورامزدا دانسته و عده ای ایرانی نیز به تقلید آن ها و بدون کوچک ترین تحقیق و جستجو این موضوع را در نوشته های خود تکرار کرده اند در صورتی که اگر به کتاب اوستا مراجعه نماییم خواهیم دید که اهورا مزدا, خدای یگانه زرتشتیان روح مجرد است و در هیچ قسمتی از اوستا به شکلی مجسم نشده است.به عنوان مثال بنده هم اکنون دارم کتابی با عنوان اززبان داریوش را می خوانم که خانم پروفسور هاید ماری کخ نوشته و دکترپرویز رجبی ترجمه کرده ,در این کتاب نماد فروهر را شکل خداوند معرفی کرده اند که به واقع اشتباه است در دین زرتشتی هیچ شکل و شمایل ویژه ای برای خداوند در نظر نگرفته شده است.و یا در کتاب ایران از آغاز تا اسلام نوشته ر.گریشمن نیز این اشتباه رخ داده است.در زیر یکی از آیات اوستا را برایتان می نویسم که می گوید خداوند را فقط می توان چشم دل نگریست.

در اوستا, در یسنای 31 بند هشتم چنین می خوانیم "ای اهورا مزدا هرگاه  تو را با دیده دل نگریستم در قوه اندیشه خود دریافتم که تویی سر آغاز, که تویی سرانجام, که تویی پدر منش پاک, که تویی آفریننده راستی, که تویی داور دادگر اعمال جهانی".

نوشتاری پیرامون سرود ای ایران

چندی پیش داشتم هفته نامه امرداد را می خواندم به مطلبی جالب درباره سرود ای ایران برخوردم.اینک اینجا نیز آن را نقل میکنم.درباره نشریه امرداد توضیح اینکه نشریه ای است ویژه زرتشتیان که هر دو هفته یکبار یکشنبه ها منتشر می شود.می توانید از روزنامه فروشی های معتبر تهیه کنید.

سرود " ای ایران" از دلنشین ترین و شورانگیزترین سرودهای ملی گرایانه ی ایرانی است که هر ایرانی با شنیدن آن احساس و هیجان میهن پرستی اش در وی شعله ور می شود. این سرود از روی چامه ای از حسین گل گلاب ساخته شده, آهنگ ساز آن روح الله خالقی است و نخستین بار با آوای استاد بنان اجرا شده است. به دلیل محبوبیت فراوان خوانندگان و گروهای موسیقی بیشماری, این سرود را اجرا کرده اند. این سرود بارها از صدا و سیمای ایران پخش شده است. این سرود تاکنون سرود رسمی ایرانیان نبوده است, ولی در دل ایرانیان جایگاه ویژه ای دارد.

گفته می شود: در زمان یورش نیروهای بیگانه به ایران در جنگ جهانی دوم حسین گل گلاب چانه سرای نامدار, از یکی از خیابان های میانی شهر گذر می کرده است. می بیند که بین یک سرباز انگلیسی و یک افسر ایرانی, بگو و مگو می شود و سرباز انگلیسی, کشیده ی سختی به چهره ی افسر ایرانی می زند. گل گلاب پس از دیدن پیشامد با چشمان اشک آلود به استودیو ی روح الله خالقی, موسیقدان نامدار می رود و اشک ریزان می گوید: کار ما به آن جا رسیده که سرباز بیگانه توی گوش نظامی ایرانی می زند. سپس کاغذ و قلمی می خواهد و با همان حال, می سراید:

ای ایران, ای مرز پر گهر                    ای خاکت سرچشمه ی هنر...

و همان جا روح الله خالقی آهنگ آن را می سازد و استاد بنان آن را می خواند و در کم تر از یک هفته سرود ای ایران با یک گروه همنوازی (ارکستر) ساخته می شود.

روحشان شاد,یادشان گرامی